Gdy sprawa o rozgraniczenie nieruchomości trafia do sądu, wówczas to ten organ staje się odpowiedzialny za ustalenie, w jaki sposób zostanie przeprowadzone rozgraniczenie. Wątpliwości budzi kwestia ustalenia utraty mocy obowiązującej decyzji o rozgraniczeniu, a także określenie momentu, w którym decyzja staje się ostateczna. Jest to na tyle istotne, gdyż to właśnie od sprecyzowania niniejszych kwestii, uzależniona jest możliwość podejmowania dalszych działań, np. uruchomienie nadzwyczajnych środków zaskarżenia decyzji.
Na tle wykładni art. 33 ust. 3 p. g. k., zarówno w doktrynie, jak i orzecznictwie- zaistniał daleko idący spór, z którego zarysowały się dwa przeciwstawne stanowiska. Wobec tego, przyjrzyjmy się jak na przestrzeni kilku ostatnich lat kształtowała się linia orzecznicza, w zakresie spraw o rozgraniczenie nieruchomości.
Utrata mocy decyzji o rozgraniczeniu następuje w momencie złożenia żądania przekazania sprawy do sądu, a decyzja ta nie uzyskuje przymiotu ostateczności
Jednym z przyjętych na kanwie orzecznictwa sądowego stanowisk, jest uznanie, że decyzja o rozgraniczeniu nieruchomości traci moc, już w samym momencie skutecznego złożenia wniosku o przekazanie sprawy do sądu powszechnego. Pogląd ten wyraził m.in. Sąd Najwyższy w Uchwale 7 sędziów SN z dnia 30 października 2014 r., sygn. III CZP 48/14 wskazując, iż „nie można bowiem przyjmować, że w sprawie, w której została otwarta droga sądowa i o rozgraniczeniu może orzec sąd, mogą pozostawać w mocy skutki wcześniej wydanej decyzji administracyjnej(...). Przejście sprawy o rozgraniczenie do etapu postępowania sądowego powoduje zatem, że decyzja o rozgraniczeniu traci byt” (tak też wyrok NSA z dnia 7 maja 2015 r., sygn. I OSK 2153/13) Ponadto na kanwie przytoczonych orzeczeń wskazano, że decyzja ta nie uzyskuje procesowych i materialnoprawnych skutków decyzji ostatecznej.
